متعه را روا مىشمارند و به امامت ( مهدى ) قائلند و گويند كه او در اين مدت دراز زنده است . آنگاه به پاسخ آنان گفتم : اما در بارهء تعرض به صحابه و بدگويى از آنان ، شما خود آگاهيد كه بسيارى از صحابه ريختن خون يك ديگر را جايز مىدانستند و به كشتن يك ديگر مبادرت مىكردند ، براى مثال جنگ طلحه و زبير و عايشه را ياد آورى مىكنم كه با مولاى ما على ( ع ) ساز كردند و نبرد معاويه را با آن مولاى بزرگوار گوشزد مىكنم . بسيارى از صحابه اعتراض به يك ديگر را واجب مىدانستند و از يك ديگر مذمّت مىكردند ، و كار را به آنجا مىكشاندند كه بر فراز منبر آشكارا به لعن و صب و دشنام و ناسزا گويى زبان مىگشودند . در اين صورت اين راه را ، راه بدگويى و لعن را آنان خود گشودند ، و به مردم آموختند اگر صحابه را بر اين كار بهانه اى باشد ، همانا كه بهانهء مردم كه پيروى آنان كردند موجه تر و منطقىتر است ، بنا بر اين ، آن زمره مردم نه تنها از تعصبى كه به آنان نسبت مىدهيد دورند ، كه در اين كار بيگناهند . امّا عقيده به رجعت : شما خود به اين روايت رسول اكرم ( ص ) قائليد كه فرمود : ( در اين امت نيز امورى روى خواهد داد كه در ديگر امتها روى داده است . ) اما در قرآن كريم به زنده شدن جماعتى پس از مرگ تصريح شده است . * ( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ الله مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ ) * ( سوره بقره آيه 244 )